Economische Mayonaise!

25 juni 2010

Ik bezuinig nu al een tijdje op mijn columns. Heb er al driehonderd en vierenzeventig niet geschreven sinds ik daar mee begonnen ben. Desondanks kriebelt het als er in Den Haag weer iets wordt gezegd wat ik het waard vind commentaar op te leveren en zolang er iemand is die dat commentaar kan waarderen zal ik schrijven. En anders lucht het altijd nog op.

Een lach. Meer heb ik eigenlijk niet nodig. Net als eten en drinken is lachen een primaire levensbehoefte. In het geval van een cabaretier zorgt het lachen van andere mensen om zijn of haar grappen immers voor brood op de plank. Maar wat nou als datzelfde brood plankenkoorts heeft? Als het brood niet terecht komt waar het hoort...

Er valt weinig te lachen als je je niet meer welkom voelt in Nederland. Ik vind dat we Geert Wilders daar wel eens voor mogen bedanken. Best knap om een kloof tussen bevolkingsgroepen te vergroten zonder zelf de afgrond in te donderen. Ik geef hem bij deze een schouderklopje in de hoop dat hij alsnog valt. Vorige week heb ik het naturalisatie proces van dichtbij meegemaakt. Mijn voorlopige conclusie: Ministerie van Justitie chanteert. Dit behoeft uiteraard enige uitleg. Meneer X. heeft twee zonen. Deze hebben echter een andere achternaam, omdat in het land van herkomst andere wetten gelden en zij de naam van hun opa hebben gekregen. Bij het verzoek tot naturalisatie wil meneer X. graag dat zijn zonen dezelfde achternaam krijgen als hij. Artikel 12 van de Rijkswet steekt echter een stokje voor dit verzoek. Ik citeer vrij: "Gaat u hiermee niet akkoord dan wijzen wij het verzoek tot naturalisatie af." Oftewel: Tegenspraak is het land uit. Terug naar het land van herkomst betekent terug naar oorlog. Er wordt geen waarde gehecht aan de verbondenheid tussen deze drie mensen. De familieband die we zelf maar al te graag vastleggen door het delen van dezelfde achternaam wordt hier met één zin van tafel geveegd. Meneer X. heeft immers geen keuze en dat weet Justitie. Kortom, ik ben nu eindelijk Belg. Ja dat was niet makkelijk, want zelfs de frietjes worden tegenwoordig over één aardappel geschoren.

Zorg dat er nog iets te lachen valt in tijden van crisis en het brood op de juiste plank terecht komt. Zorg dat bij ouderen het kunstgebit eruit floept van het lachen, omdat ze het zo fijn hebben met diegene die hen verzorgt. Bezuinig op de zorg door lachen te stimuleren. Door ouderen een grap voor te schotelen. Bij dementen heb je er overigens maar één nodig. Het is als de herhaling bij omroep Max: "Haha die is goed, is die nieuw? Haha die is goed, die is nieuw he? Haha die is goed, die moet ik onthou..." Ja...dement zijn is wrang.

We zitten in een economische mayonaise. Eruit komen wordt dan ook een vette kluif. De euro zit in zwaar weer en er moest een reddingsplan aan te pas komen. Maar liefst 750 miljard ligt er klaar 'Justin Kees' de euro dreigt te verslappen. 750 miljard! Dat zijn een heleboel viagrapillen om de euro overeind te houden kan ik je vertellen (van horen zeggen, natuurlijk). Het was dan ook een dubbeltje op zijn kant. Sommigen pleiten er daarom voor om terug te gaan naar de gulden, maar dat vind ik eerlijk gezegd nogal overdreven. Nee, ik zeg, laten we terug gaan naar de handel in natura: ik geef jullie een goede grap en in ruil daarvoor krijg ik een lach. Ja, en dan pakken we ook gelijk de prostitutie aan, want een potje neuken om vervolgens uitbetaald te worden in natura lijkt me niet zo lucratief. Klassieke win-win situatie? Maar ik moet verder, want tijd is schelpen!

Norberthoven.nl